یادداشت های یک آدم مجهول

فضای مجله ما به هیچ وجه رقابتی نیست. آدم را تنبل می کند. انگار مطلب خوب و مطلب بد با هم فرقی ندارند. کمتر کسی سعی می کند در صفحه خود که سال هاست با یک ریتم خاص چاپ شده است، تنوعی ایجاد کند. من اگر برای صفحه مجهول، هرچند وقت یک بار ابتکاری نزنم دیگر حال نمی کنم ادامه اش بدهم، حالا این ابتکار، چه چاپ تصورات شما از من باشد چه جمعه بازارهای مرتبط با امام زمان و چه انتخاب عکس هفته.
بعضی صفحه ها تاریخ مصرف کمتری دارند اما به این نکته توجهی نمی شود.
تعداد صفحاتی که تالیفی و گردآوری مطالب از این طرف و آن طرفند ـ و شما با خرید یک کتاب یا دنبال کردن اخبار روز در رسانه های دیگر می توانید به تمام اطلاعاتشان دست پیدا کنید ـ زیادتر شده است، همین طور تعداد صفحه های ضعیفی که کمترین نشانی از حرفه ای بودن در خود ندارند، که اگر زیادتر از حد معمول حرفه ای باشند دوام نمی آورند!(صفحه کاریکاتور ساسان خادم را یادتان هست؟)

شاید این کاری که من دارم می کنم خودزنی باشد اما نمی توانم نگویم که اینجا انگیزه های آدم از بین می رود، جوری که من بهش می گویم نخبه کشی!همان اتفاقی که داشت برای خانم فمینیست هم می افتاد و اخیرا او سعی کرده جلویش را بگیرد و دوباره با انرژی بیشتری کار کند.
من هم می توانستم به عنوان یک خواننده معمولی مجله در موردش نظر بدهم. نه مگر؟